Przepraszam, nie usłyszałem, jak się nazywasz.
Co się stało?
Pomóż mi.
Nie!
Który?
Nie wiem.
Nie musisz się już niczym martwić.
To nie ma sensu.
Co takiego?
Heather.
Krew.
Lód.
Miała gorączkę, więc wzięła zimną kąpiel, już jej lepiej.
Na pewno tak było.
Nie wiem, skąd ta krew, ale...
widziałyśmy ją.
Obie ją widziałyśmy. Nic jej nie jest.
A co z Billym?
To znaczy?
Coś z nim jest nie tak.
To u niego normalne.
Ale dobrze, że nie jest mordercą, bo to byłoby słabe.
Kto to?
Dlatego nie możesz zadawać się tylko z Mikiem.
To Wonder Woman.
Inaczej księżniczka Diana.
Pochodzi z Rajskiej Wyspy, takiej ukrytej wyspy
zamieszkanej przez wojownicze Amazonki.
Puszczajcie!
Doris, musisz się uspokoić.
- Uspokój się. - Muszę wrócić!
Muszę wrócić!
No dobra.
Zechcecie mi wyjaśnić, co tu, na litość boską, zaszło?
Cześć, tatku.
Heather...
Kochanie...
W cokolwiek on cię wciągnął...
nie musisz tego robić.
Możesz to zatrzymać.
Tego nie da się zatrzymać, tatku.
Przekonasz się.
Nie.
Heather, proszę!
Spróbuj się nie ruszać.
Nie.
Heather!
Jezu Chryste.
Nie!
Nie...
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ CZWARTY PRÓBA SAUNY
Tylko ostrożnie.
Już.
Cześć.
Joyce.
Masz, tutaj.
Już dobrze.
No już. Skończyłeś?
- Masz. - Jak długo tak leżę?
Jakiś czas.
Budziłeś się i odpływałeś.
Jak się tu znalazłem?
Powoli.
- Co pamiętasz? - Jakiś bandzior mnie zaatakował.
- Musisz leżeć. - Nic mi nie jest.
- Wcale nie... - Nic mi nie jest.
Gdzie moje ubrania?
Były przemoczone.
Rozpoznałeś go?
- Kogo? - Bandziora.
Nie przyjrzałem się.
Musi pracować dla rządu, prawda?
Jeśli tak, to czemu się tak czaił?
Dlaczego uciekał?
Czemu nic tam nie znaleźliśmy?
Zapytajmy go.
Co to jest?
Jego rejestracja.
- A te kreski? - Puste miejsca.
To mogło być zdarte H albo P.
I na pewno był tam Y.
Na stówę.
A to chyba było B, chyba że to ósemka.
A to...
Lepiej trzymaj się handlu.
Nie możesz tego wyszukać?
Lepiej obniż swoje oczekiwania.
To agencja rządowa. Szukanie zajmie całe tygodnie.
- Tygodnie? - Jeśli będziemy mieć szczęście.
Jakie mamy szanse, że ten gość
zarejestrował auto na swoje nazwisko?
To nie było auto.
Co masz na sobie?
To nie był samochód?
Słyszycie mnie?
Ogłaszam kod czerwony.
Powtarzam, kod czerwony.
Max, słyszysz mnie?
Ogłaszam kod czerwony.
Zamknij się.
Wyłączyła się.
No chyba sobie jaja robią.
Śpię, odczep się.
Tu Mike, nie rozłączaj się.
Stało się coś złego.
Tu chodzi o nasze życie.
- O czym ty mówisz? - Przyjdź do mnie.
Wszystko wyjaśnimy.
- Co? - Szybko.
Co powiedział?
Wywołaj Dustina.
Nie odpowiada.
Spróbuj jeszcze raz.
Dustin, słyszysz mnie?
Powtarzam, mamy kod czerwony.
Ta karta otwiera drzwi, ale niestety Rosjanin od karty ma wielką broń.
Cokolwiek jest w tamtych pudłach, nie chcą, żeby ktoś to znalazł.
Musi się dać tam wejść.
No wiecie...
Mogę go załatwić.
- Kogo? - Rosyjskiego strażnika.
No co? Zakradnę się,
- walnę go i zabiorę kartę, proste. - Przegapiłeś uwagę o broni?
Ależ skąd, słyszałem.
I dlatego będę się skradał.
Powiedz mi, tylko szczerze,
wygrałeś kiedyś jakąś walkę?
To był jeden raz...
- Dwa. Jonathan, rok wcześniej? - Nie liczy się.
Niby czemu? Sprał cię na kwaśne jabłko.
- To było... - Warga, złamany nos,
- podbite oko, krew... - ...wiele czynników...
To może się udać.
NAPIWKI
Robin.
Co ty wyprawiasz?
- Potrzebuję gotówki. - Połowa moja!
- Dokąd to? - Znajdę bezpieczne wejście.
Ty tymczasem nakładaj lody,
bądź grzeczny i nie daj się pobić.
Zaraz wracam.
Gościu.
Przestań, nie moją łychę.
Ma zdążyć z makietą do południa.
Przekażę.
Nie wiem, czy to zrobią, ale powinien pan wiedzieć.
Nancy.
Jonathanie.
Pracuję w tej gazecie od 25 lat.
Dwudziestu pięciu...
lat.
To małe miasteczko,
ale mamy coś, czego brakuje wielkim gazetom – zaufanie.
- Zaufanie społeczeństwa. - Tom, daj...
Wiecie, skąd się wzięło? Bo wierzę w coś,
czego wy w ogóle nie cenicie.
W fakty.
Fakty.
To może omówmy sobie te fakty.
Fakt pierwszy: zlekceważyliście polecenie i nie porzuciliście tematu.
Drugi: udawaliście dziennikarzy,
wielokrotnie okłamując starszą kobietę.
Trzeci: bezprawnie wtargnęliście do jej domu.
Czwarty: prawie zmarła w drodze do szpitala.
Umarłaby, gdyby nie my!
Ten szczur musiał ją czymś zarazić...
Piąty: pani Driscoll choruje na schizofrenię paranoidalną.
Nie wiedzieliście, co?
Błagam...
chore szczury?
Powrót dżumy?
To brzmi wiarygodnie czy może jak wymysły chorej staruszki?
- Nie wiedziałam. - Jej rodzina jest wściekła.
Tak bardzo, że grożą nam pozwem.
- Pozwem? - To szaleństwo!
W końcu się zgadzamy!
To szaleństwo.
W całej swojej karierze nie widziałem czegoś takiego.
Mam nadzieję...
że wyciągnęliście z tego ważną lekcję.
Nauczyliście się, że w miejscu pracy,
w prawdziwym świecie, ponosi się konsekwencje swoich działań.
I tak doszedłem do szóstego, ostatniego...
faktu.
Zwalniam was.
Oboje.
Nie wiedziałem, że to coś znaczy.
Chyba nie chciałem w to uwierzyć.
Po raz pierwszy poczułem to w kinie.
- To wtedy wysiadł prąd. - A potem...
na polanie przy farmie Nelsonów.
I wczoraj przy zamku Byersów.
Will!
Jakie to uczucie?
Jakby...
Znacie to uczucie z kolejki górskiej?
- Pewnie. - Tak.
- Nie. - To jakby...
wszystko w twoim ciele
jednocześnie spadało, ale...
to jeszcze gorsze.
Całe ciało...
przeszywa chłód i nie można oddychać.
Już to wcześniej czułem.
Gdy był blisko.
Kto taki?
Łupieżca umysłów.
Odejdź!
Zamknęłam przejście.
Wiem, ale...
co, jeśli nigdy nie odszedł?
Jeśli zamknęliśmy go tutaj, z nami?
To on.
Cały on.
Ale wtedy na polanie jakaś jego część przyczepiła się do mnie.
Mama ją wydostała...
Wynoś się z mojego syna!
...a Nastka zamknęła przejście.
Ale co, jeśli ta część ze mnie została w naszym świecie?
W Hawkins.
Nie łapię. Demo-dogi zdechły, gdy Nastka zamknęła przejście.
Z mózgiem umiera ciało.
Nie ryzykujmy. Trzeba założyć najgorsze.
Łupieżca umysłów wrócił.
A jeśli to prawda,
znów będzie chciał kogoś posiąść.
Nowego mnie.
Nowego nosiciela.
Jak rozpoznać nosiciela?
KLINE TO ŚWINIA
Jest w biurze?
- Tak, ale zajęty... - Super.
Przepraszam bardzo!
Lepiej usiądź.
Słuchaj...
Tony, zaczekaj.
Daj mi...
Oddzwonię do ciebie. Dobra.
Dzięki.
- Jim. - Wiem,
jesteś zajęty, będę się streszczał.
Jest jakiś problem?
Tak, można tak powiedzieć.
- Szukam nazwiska jednego gościa. - Nazwiska gościa?
Myślę, że go znasz.
Był tu ostatnio.
Jeździ na motorze.
Duży facet, mocna szczęka, ciemnowłosy. Może były wojskowy?
Mówi ci to coś?
Nie sądzę.
Naprawdę?
To było tylko dwa dni temu. Tuż przed naszym spotkaniem.
- Wiesz co? - Co?
To mógł być serwisant.
- Serwisant? - Zapomniałem nazwiska.
Boże, Gary, John czy coś takiego.
Candice będzie wiedziała.
Mieliśmy problem z hydrauliką. Zatkane toalety...
Umywalki się zbuntowały.
Znasz wielu hydraulików, Larry?
Słucham?
Ten gość wyszedł z twojego biura.
No dobrze, nie pamiętam tego.
Przyjmuję wielu gości.
Pamiętasz, jak znalazłem cię nieprzytomnego w melinie
z nosem w pudrze?
- Pamiętasz? - Kurna, daj spokój.
Pamiętasz, jak przyłapaliśmy cię z Candice, gdy pukaliście się
jak dwa króliki w twoim cadillacu?
Pamiętasz to?
Czy twoja żona to pamięta?
Tak chcesz się bawić?
To nie zabawa.
W porządku.
Te pigułki, które łykałeś jak cukierki.
Nie pamiętam, miałeś na nie receptę?
A picie alkoholu na służbie?
Właśnie.
Znamy o tym kilka ciekawych opowieści.
Jeden telefon do Toma z Posta...
i będziesz skończony.
Będzie po tobie.
I proszę,
oszczędź mi łzawej gadki o zmarłej córce.
Bo mam to gdzieś.
A teraz wybacz,
jestem zajęty.
Dyrektorzy...
Cholera!
Mój nos! Złamałeś go, do cholery!
Twój kumpel mnie prawie zabił, więc wciąż nie jesteśmy kwita.
Larry?
- Przestań chrzanić. - Larry!
- Kto to? Rząd? Wojsko? - Popełniasz błąd.
Kto to jest?
Arnold Schwarzenegger.
Gdzie dzwonisz? Na policję?
Ładny masz sygnet, Larry.
Czyś ty oszalał?
Nie wiem.
Sprawdźmy.
Dobra, uspokój się.
Nie wiem, jak się nazywa. Przysięgam.
Ale znasz go.
Dostaję od niego różne rzeczy.
Jakie rzeczy?
Forsę. Prezenty.
- Kto to, święty mikołaj? - Pracuje dla Starcourt.
- Centrum handlowego? - Tak.
Akurat.
Przysięgam! To właściciele Starcourt.
Chcą się rozszerzyć na wschód miasta. Potrzebowali ziemi.
Ludzie nie chcieli jej oddać, więc musiałem ich przycisnąć.
Przysięgam, to wszystko.
- Po co im ta ziemia? - Nie wiem!
Masz papiery na sprzedaż tych działek?
Lepiej z nimi nie zadzieraj.
Powinieneś martwić się o siebie, a nie o mnie.
Dokumenty.
Gdzie są?
Larry?
Uderzył się w głowę.
Będzie siniaczek, co, Larry?
Miłego dnia.
Larry!
Co za bzdura.
Czyli według Toma Driscoll jest tylko schizofreniczką,
szczur jest tylko szczurem
i wszystko to tylko przypadek?
Wiesz, co myślę?
Tom coś ćpał.
- Co? - Widziałeś go?
Pocił się jak mysz.
Łapy mu się lepiły. Ohyda.
- Bawi cię to? - Nie.
Nie, ale to niesamowite.
Niesamowite?
Jak sama siebie próbujesz przekonać.
Co to ma znaczyć?
Tyle razy mówiłem, żebyś odpuściła ten temat.
Że to zły pomysł.
Ale odmówiłaś i to mnie się oberwało.
To wakacyjna praca, a nie koniec świata.
Nie mam piętrowego domu na Maple Street.
Mój ojciec tyle nie zarabia. W ogóle go nie ma.
- Znowu zgrywasz Olivera Twista. - Kredyt, czesne na studia.
To prawdziwe problemy, Nancy.
Nie przejmujesz się nimi, bo nie musisz.
- Nie wiedziałam, że żyję w bańce. - A żyjesz!
Wszystko masz podane na tacy.
Byliśmy stażystami.
Stażystami.
Coś ty myślała? Że w miesiąc zostaniesz gwiazdą?
Rozwikłasz aferę?
Mówisz jak oni, wiesz o tym?
Jak Bruce i te dupki...
Te dupki dały nam pracę.
To miała być praca? To było upokarzające!
Upokarzające.
Świat jest do bani.
Pogódź się z tym jak wszyscy.
Nie wiesz, jak to jest.
Ty też nie.
Wygląda na to, że przestaliśmy się rozumieć.
Chyba masz rację.
Wcześnie wróciłaś.
Tak, lekki dzień.
To fascynujące, ile 20 dolców załatwi w archiwum hrabstwa.
Centrum handlowe Starcourt. Kompletne plany.
Nieźle.
To my, Scoops,
a tutaj chcemy się dostać.
- Nie widzę wejścia. - Bo go nie ma.
Jeśli mówisz tylko o drzwiach.
Wentylacja.
Dokładnie.
Ten sekretny pokój potrzebuje powietrza jak każdy inny.
A te szyby wentylacyjne
prowadzą aż...
tutaj.
Latarka.
Dziękuję.
No nie wiem, czy się tu zmieścisz, stary. Strasznie tu ciasno.
Zmieszczę się. Nie mam obojczyków, pamiętasz?
Co takiego?
On ma taką chorobę.
Dys... dyspla...
Coś tam. Brakuje mu kości, zgina się jak Gumbo.
Chyba Gumby.
- To na pewno Gumbo. - Zamknij się i pchaj!
Popchnę cię.
- Nie stopy, młotku, tylko tyłek. - Co?
Łap za tyłek, mam to gdzieś!
- Pchaj mocniej! - Pcham!
- Nie baw się moimi nogami. - Nie mogę złapać równowagi.
- No dalej! - Wepchnę cię tam.
- Wepchniesz? - Raz, dwa...
Szlag.
- Pomogło? - Jeszcze raz.
Ahoj, marynarze, wszystkie ręce na pokład!
No halo! Chodźcie tu i dajcie mi te próbki!
No nie wiem, dla mnie wygląda normalnie.
Normalnie? Ile razy widziałaś go w koszulce?
Fakt, to dziwne.
Bardzo dziwne.
Leżał w wannie z lodem. Łupieżca lubi zimno.
- I cała reszta... - Wyleguje się nad basenem,
to w ogóle niepodobne do łupieżcy.
Niekoniecznie.
Łupieżca umysłów lubi się ukrywać. Używał mnie tylko, gdy potrzebował.
To tak, jakbyś był uśpiony.
A gdy cię potrzebuje,
aktywujesz się.
W takim razie...
czekamy, aż się aktywuje.
- A jeśli kogoś skrzywdzi? - Albo zabije?
Nie możemy ryzykować.
Dowiedzmy się, czy to nosiciel.
- Dokąd to? - Mam pomysł. Tylko chłopaki.
- Serio? - Zaufajcie mi.
Zaczekamy do zamknięcia basenu, aż wszyscy wyjdą
i wywabimy go stąd...
i zaprowadzimy tam.
- Zamknij te drzwi! - Zamknij drzwi, młody!
Chyba trochę zwymiotowałem.
Mamy tu panel, idealnie.
- Będzie dość gorąco? - Sto stopni.
Tylko wymyślmy, jak go tu zamknąć.
- Zamkniemy go. - Podgrzejemy.
I cokolwiek się stanie, dowiemy się.
Wtedy się upewnimy.
No nie wiem.
Czy się zmieścisz?
Zmieszczę się, ale nie wiem, czy chcę.
Masz klaustrofobię?
Nie mam żadnych fobii.
- To w czym problem? - Problem jest taki,
że wciąż nie wiem, co będzie z tego miała Erica.
Więcej krówek, proszę.
No leć.
W porządku.
Widzisz to? To twoja trasa.
Zaczekamy na ostatnią dostawę,
wyważysz kratę, zeskoczysz, otworzysz drzwi.
- I dowiecie się, co jest w pudłach? - Dokładnie.
Strażnik jest uzbrojony?
Nie będzie go tam.
- A pułapki? - Pułapki?
- Lasery, kolce w ścianach? - Co?
Wiecie, co mi przypomina ten wasz niewydarzony plan?
Zagrożenie dla dziecka.
Cały czas będziemy w kontakcie radiowym...
Zagrożenie dla dziecka.
Erica? Cześć.
Uważamy, że ci Rosjanie chcą zaszkodzić naszemu krajowi.
I to poważnie. Nie kochasz ojczyzny?
I to jak, Ameryka to prawie moje imię.
Tak.
Co dziwne, to totalnie prawda.
Więc nie rób tego dla nas.
Zrób to dla kraju.
Dla swoich rodaków.
Zrób to dla Ameryki, Erico.
Aż mnie zmroziło.
Od tego picia, a nie od twojej przemowy.
Wiecie, co najbardziej kocham w tym kraju?
Kapitalizm.
- Wiecie, co to takiego? - Tak.
- To znaczy, że mamy wolny rynek.
Ludziom płaci się za ich usługi
w zależności od tego, jak cenny jest ich wkład.
A wygląda na to,
że moja zdolność zmieszczenia się w szybie wentylacyjnym
jest dla was bardzo cenna.
Chcecie mojej pomocy?
Ten USS Karmelek
to ma być dopiero początek.
I mówię o darmowych lodach
do końca życia.
Wypaśna chata, Lar.
Sam ubiłeś zeberkę?
Jest sztuczna.
Nie gadaj!
No dobra, więc...
co to dokładnie jest?
Akty własności, przekazania ziemi.
Twoi kumple ze Starcourt
nagle zaczęli wykupywać działki.
- Wiesz po co? - Już ci mówiłem, niczego mi nie mówią.
Wykorzystują cię, łapię.
Ale nie łapię,
dlaczego trzymasz akty własności ziemi
w sejfie w sypialni.
Ci ludzie...
są niebezpieczni.
To ma być szantaż?
- Ochrona. - Ochrona.
Chwila moment.
O co chodzi?
Farma Hessów, dom Henry’ego,
Bullockowie... Wszystko w jednym miejscu.
Na południowym wschodzie Hawkins, przy jeziorze Jordan.
Co jeszcze jest obok?
Elektrownia.
Cztery noce temu była awaria prądu,
- a dzień później... - Odpadły magnesy.
Scott mówił, że taka maszyna
potrzebowałaby ogromnej ilości energii.
- Tak. - A może ta maszyna,
o której mówiliśmy, naprawdę istnieje
i nie było jej w laboratorium,
bo znajduje się na którejś z tych działek.
Zapomnij o handlu. Chcę, żebyś pracowała ze mną w policji.
I codziennie cię widywała? Nie sądzę.
Larry!
Dokąd to się wybierasz, kolego?
Nancy?
Nance?
Może Jonathan ma rację.
Szczerze mówiąc, wcale o nim nie myślałam.
O nikim nie myślałam.
Po prostu...
chciałam mieć rację.
- Tak strasznie tego chciałam. - A miałaś rację?
Tak mi się wydawało.
Może po prostu...
nie chcę przyznać się do pomyłki.
- Bo wtedy... - Będziesz taka, za jaką mają cię inni.
Gówniarą, która nie ma pojęcia, co robi.
W życiu nie jest łatwo.
Wiem.
Ludzie mówią, że nie dasz rady.
Że nie powinnaś.
Że nie jesteś...
dość mądra ani dobra.
Ten świat...
okłada cię raz po raz, aż w końcu ja...
większość ludzi...
przestaje próbować.
Ale ty taka nie jesteś.
Jesteś wojowniczką.
Zawsze byłaś.
Nie wiem, po kim to masz.
Po tacie.
Prawdę mówiąc, podejrzewam, że podmienili cię w szpitalu.
Nie.
Mam to po tobie, mamo.
Mam to po tobie.
Po kimkolwiek to masz,
jestem z ciebie dumna.
Za to, że dałam się zwolnić?
Ale postawiłaś się.
Postawiłaś się tym dupkom!
Mamo!
Tak, dupkom.
A jeśli wierzysz w tę historię...
Popatrz na mnie.
Dokończ ją.
A potem sprzedaj ją do Indianapolis Star czy gdzieś...
Wyobraź sobie ich miny, gdy przeczytają o swoim mieście
w tak wielkiej gazecie.
To byłoby...
niesamowite.
Więc czemu nie?
Czemu nie?
Dokończę ją.
Will?
Jeśli chodzi o wczoraj...
Nie szkodzi, Lucas.
Nie musisz nic mówić.
Wiem, tylko...
to była fajna kampania.
- Nie powinniśmy... - To już nieważne.
Naprawdę.
Teraz mamy większe problemy.
To go przytrzyma.
Znalazłem korki.
Ale upiorny manekin.
Pokaż.
Chyba zadziała, prawda, kolego?
Racja, Mike.
Nastka...
Chciałem tylko powiedzieć...
To, że babcia była chora...
Nic jej nie było. Kłamałem.
- Wiem. - No tak, tylko...
Powinnaś poznać całą sytuację.
Hopper się na mnie wydarł.
Mówił, że za często się widujemy.
Kazał mi skłamać.
Jesteś dla mnie najważniejsza.
A jeśli on ma rację?
- Co? - Hop.
Nie, to wściekły stary piernik, który nie cierpi szczęścia.
Ale jeśli widuję tylko ciebie,
a jestem zupełnie innym gatunkiem,
to powinnam się zadawać częściej z takimi jak ja.
O czym ty mówisz?
Szpiegowałaś mnie?
- To wbrew zasadom! - Sama ustalam zasady.
- Mike, jesteś tam? - Tak!
- Gdzie jesteście? - Już idę, tylko...
Zaczekaj chwilę.
Cholera!
Obyś to nie był ty.
Mam nadzieję, że to nie ty.
Erica, słyszysz nas?
Słyszę.
Zajęliście stanowiska, nerdy?
Tak, zajęliśmy.
Jest czysto, masz zielone światło.
Zielone światło, przyjęłam.
Rozpoczynam operację „Zagrożenie dla dziecka”.
Możesz tego tak nie nazywać?
Do zobaczenia na miejscu.
Nerdy.
Winnie?
Winnie, to ty?
- Larry? - Winnie, na górze w sypialni!
Kochanie.
O Boże, co się stało?
Podaj mi telefon.
- Kochanie... - Dawaj ten cholerny telefon!
Masz coś?
Nie.
Nic tu nie ma.
Dobra, dokąd teraz?
Farma Hessów.
Dobra, nerdy.
Jestem na miejscu.
Widzisz coś?
Widzę te nudne pudła, którymi się tak podniecacie.
- Strażnicy? - Brak.
Pułapki?
Gdybym je widziała, to byłyby kijowe pułapki.
- Prawda? - Dziękuję bardzo.
Weszłam.
O Boże.
Darmowe lody do końca życia.
Basen zamknięty.
Słyszysz mnie?
Basen zamknięty!
Billy.
Kto tam jest?
Billy!
Kto tam?
Billy!
Billy.
Takie to zabawne?
Billy!
Chodź i znajdź mnie!
Jak cię znajdę, możesz szykować pogrzeb.
No chodź, złap mnie!
Billy.
Mam cię.
Dalej, złap mnie, gnojku.
Za tobą.
Cześć.
Teraz!
- Szybciej. - Gotowe.
Max.
Zrób to.
Dzień dobry.
Ja do Doris Driscoll.
Przyjęto ją zeszłej nocy.
Nazwisko i pokrewieństwo?
Nancy...
Driscoll.
Jestem Nancy Driscoll.
Jej wnuczka.
To na pewno nie chińskie żarcie.
Lepiej się odsuńcie.
- Nie. - Tylko...
- Odsuń się. - Nie.
- Do tyłu, serio mówię. - Nie!
Jeśli ty zginiesz, to ja też.
Dobra.
Co, do diabła?
Co to jest?
Zdawało mi się czy pomieszczenie się ruszyło?
Pułapki.
Wiecie co? Bierzmy to i zmywajmy się.
Który mam wcisnąć, Erica?
No wciśnij ten guzik, nerdzie!
Który? Naciskam go!
- „Otwórz drzwi”. - Właśnie ten naciskam!
- Ten wciskam. - To wciśnij inny!
Przepuśćcie ją, żeby...
- Przestań. - Próbuję.
Ja to zrobię, przestań!
Otwórzcie drzwi!
O cholera.
Max, wypuść mnie stąd!
Wypuść mnie.
Dzieciaki...
myślicie, że to zabawne?
Wydaje się wam, że to jakiś chory żart?
Takie to zabawne, gówniarze?
Co to ma być?
Otwórzcie drzwi.
Otwórzcie drzwi!
Otwórzcie te cholerne drzwi!
Mamy sto stopni.
To nie moja wina.
Max, przysięgam, to nie moja wina.
O czym mówisz, Billy?
Robiłem takie rzeczy...
złe rzeczy.
Nie chciałem.
On mnie do tego zmusił.
Kto?
Nie wiem, on jest jak cień.
Jak wielki cień.
Proszę, Max.
- Co kazał ci zrobić? - To nie moja wina. Max, proszę.
Musisz mi uwierzyć, to nie moja wina.
Próbowałem go powstrzymać.
Proszę, uwierz mi.
Uwierz mi.
Billy, będzie dobrze.
Max, proszę.
Będzie dobrze.
Chcemy ci pomóc.
Musisz tylko z nami porozmawiać.
Mów do nas.
Wierzę ci, Billy.
Razem to rozwiążemy, dobrze?
Czuję go.
- Aktywował się. - Musisz mi zaufać, proszę.
- Max, odsuń się od drzwi. - Co?
Odsuń się od drzwi!
Wypuść mnie, suko!
Wypatroszę cię, kurwa!
Wypuśćcie mnie!
Max, chodź!
O Boże.
- Nie wydostanie się? - Niemożliwe.
Nie!
Idź do diabła, dupku!
-To była ta dziewczyna? - Tak.
To była ona.
Już o mnie wie.
Mogła mnie zabić.
Tak.
Ale nie nas.
Nie nas.
Napisy: Magdalena Adamus